Bijlage(n) toevoegenBijlage toevoegen
kies uit bibliotheek
verwerk gedropte files...

Ombudsman Metropool Amsterdam

Lokethoppen 2

Een moeder is een aantal jaren geleden naar Amsterdam (waar zij is opgegroeid) gevlucht omdat haar ex-man haar mishandelt. Ze gaat in onderhuur wonen, waar ze uit moet als dat ontdekt wordt. Ze is dan net bevallen van haar derde kind. Vanaf dat moment is Samen Doen met haar op zoek naar opvang en woonruimte. 

Eerst doorloopt ze de aanvraagprocedure voor maatschappelijke opvang die enkele weken duurt, maar daarvoor wordt ze te zelfredzaam bevonden door de GGD. Pas daarna kan ze urgentie voor een sociale huurwoning aanvragen bij de gemeente. Wonen wijst deze aanvraag af omdat er geen sprake zou zijn van overmacht. Het was volgens Wonen haar eigen keuze om naar Amsterdam te komen. Moeder gaat in bezwaar en na ruim vier maanden krijgen ze alsnog een urgentieverklaring.

Intussen verblijven de kinderen bij een familielid die te klein behuisd is en moeder slaapt her en der met de baby. Noodopvang zou in theorie mogelijk zijn, maar wordt ontmoedigd omdat de kinderen bij het familielid wel veilig zouden zijn. De verhalen die over de noodopvang de ronde doen (onveilig, vaak van slaapplek wisselen) spelen daarbij voor moeder ook een rol.

De gemeente had eerder een einde aan de onzekerheid kunnen maken door de hulpvraag integraal te beoordelen en een hulpaanbod te doen, in plaats van moeder van loket naar loket te sturen, met alle wachttijden en procedures die daarbij horen